تختخواب دو نفره

وقت خود را در اینجا هدر ندهید!

تختخواب دو نفره

وقت خود را در اینجا هدر ندهید!

عکس و مکث!

 

  آی قربون دکتر خوشگلم برم! شیطون بچگیاتم همینقدر جیگر بودی؟! 

  

 

 

 گریه ی خوشحالی کودک آفریقایی بعد از دیدن دکتر! البته یک منبع آگاه می گوید این کودک بعد از اینکه مادرش میخواسته او را از آغوش دکتر در بیاورد اینگونه گریان شده و اظهار داشته که من می خواهم با دکتر به ایران بروم و آنجا در آشپزخانه مان انرژی هسته ای تولید کنم! و گر نه دیدن چنین چهره ی مهرورزی که وحشت ندارد! 

 

 

 بیا دخترم بریم تو ماشین ببینم مشکلت چیه؟ اگه همینطور که از کاپوت ماشین اومدی بالا بتونی از همه چی بری بالا (مثلن پله های ترقی!) خودم یه وام خود اشتغالی واست جور میکنم، قسطاشم ندادی، ندادی! 

  

 این آقا که روی کاپوت نشسته اند شعبان بی مخ در صحنه ی فیلم نیستند، سر دسته ی اراذل و اوباش تهران هم نیستند، ایشان یکی از بادی گاردهای دکتر هستند، دکمه هایشان را هم برای نمایش آن سلاح کوچولوی ترک کمرشان باز گذاشته اند! 

 

چهار شنبه ی آخر سال!

در راستای تغییر مفاهیم واژه ها و مسخ معانی که قبلن در موردش گفته بودم این روزها به مطلب جالبی برخوردم، کافیست تلویزیون را روشن کنید تا شما هم بربخورید! این قضیه مربوط می شود به مناسبتی که پیشتر ها به اسم چهارشنبه سوری می شناختیم ولی به تازگی گویا به "چهارشنبه ی آخر سال" تغییر نام داده و یک جورهایی آدم وقتی می خواهد بگوید چهارشنبه سوری باید حواسش به دور و اطراف باشد و تمام جوانب را در نظر بگیرد و انگار این کلمه هم به قاموس حرفهای ممنوعه ی ما اضافه شده.  

این روزها شما باید در نظر داشته باشید که اگر مشغول صرف غذا هستید یا اگر کودک کم سن و سال یا بیمار قلبی یا یک نفر آدم حساس و رقیق القلب در کنارتان دارید به هیچ وجه تلویزیون را روشن نکنید، چون بدون برو برگشت یک نفر از میان شما یا همانجا بالا می آورد یا قلبش می گیرد یا اگر کودک باشد برای همیشه ذهنش بیمار می شود. دلیلش هم صحنه های چندش آور و ترسناکی ست که از آدمهای سوخته یا منفجر شده یا ترکیده و لت و پار شده در رسانه ی ملی نشان می دهند که نظیرش را در مقیاس فانتزی و غیر واقعی در سری فیلم های saw(اره) میشود دید! جدای از مبحث خطرناک بودن آتش و ترقه و خطرات این روز میخواهم از نگرانی دیگری سخن بگویم، نگرانی از حذف یک آیین ملی به بهانه ی "جیز بودن"! پروسه ای که با هوشمندی موذیانه ای و با حذف تدریجی نام این آیین از ذهن مردم دارد پیش می رود. 

من نگران روزی هستم که به فرزندان ما بگویند "چهار شنبه ی آخر سال" روزی بود که قدمتش به دهه ی هشتاد خورشیدی برمیگردد و در آن روز اقلیت خس و خاشاک با استفاده از ترقه و بمب و اینجور چیزها مزاحم زندگی اکثریت میشدند که در خانه مشغول تماشای فیلمهای سینمایی بودند که صدا و سیما برای این روز در نظر گرفته بود! و نگران روزی که عید ملی ما به جای نوروز بشود عید قربان و به جای دیدن حاجی فیروز کنار خیابان مجبور به تماشای صحنه ی وحشیانه ی سر بریدن گوسفند بشویم. 

پیشنهاد سازنده: حالا که ما فرهنگستان خلاقی داریم که واژه های زیبایی مثل کش لقمه(پیتزای سابق)، خودروی همگانی بزرگ(اتوبوس) و کوچک(مینی بوس)، پاس ور(پلیس)، چرخ بال(هلی کوپتر) و ... اختراع می کند، بیاییم یک ارگانی هم جهت جایگزینی این رسوم پوسیده و بیگانه با فرهنگ اسلامی ما (مثل چهارشنبه سوری) با آداب و سنن اسلامی مثل مراسم عزاداری و اینها تاسیس کنیم! 

سوال بی ربط: چرا برای واژه های عربی معادل سازی نمیشود؟ مگر فقط زبانهای انگلیسی و فرانسه زبان بیگانه اند؟  

دقیقه نود: تشکر ویژه از آتیش پاره به خاطر تلاش و پایداری جهت انتخاب قالب! 

وقت اضافه: آیا میشود آرشیو را از بلاگفای کوفتی به اینجا منتقل کرد؟ 

تولد یک پروانه!!

آن فست فود را که یادتان هست با ماجراهایش؟ یک شب دم دمهای تعطیل کردن که طبق معمول پشت صندوق نشسته بودم و داشتم با حرص و لذت فروش آن روز را می شمردم، صدای چند جوان را شنیدم که گویا مشغول شعرخوانی بودند به سبک این انجمن های ادبی که باید رفته باشید تا بدانید چه نوع شعر خواندنی را می گویم. من هم که سرم درد می کرد برای این چیزها و به یکباره انگار یک خانم سانتی مانتال را وسط یک پادگان با آشخورهای بوگندو پیدا کرده ام بلند شدم و رفتم سر میز آنها که تنها مشتری های باقیمانده بودند. دو تا دانشجو و یک نفر بومی همانجا که رییس انجمن هنر و ادب و شعر و خوشنویسی و غیره ی آن شهر بود. کمی حرف زدیم و بعد که فهمیدند من هم دستی بر آتش دارم خواستند که چیزی برایشان بخوانم و من هم که به تازگی به مناسبت تولد خودم شعری گفته بودم(!) و به همین خاطر هنوز در خاطرم بود آن را خواندم و همین شد که مرا هم به جمعشان و انجمنشان دعوت کردند و دیگر آخرهای شب که میشد رفقای فرهنگی ما می آمدند به مغازه ی ما و میرفتیم طبقه ی بالا دور میز دنجی می نشستیم و بساط شعر و سیگار و بحث های ادبی...  

 

راستش در خیالم کافه هایی را تصور می کردم که قدیمها پاتوق این شاعران و نویسنده های درست و حسابی بوده و منتظر بودم که از این جمع هم بالاخره یک همچین کسی ظهور کند! ولی نشد... و اما شعری که آن شب خواندم: 

 

تپانچه را پست می کنم برای خودم 

                        با کاغذ کادوی قرمز 

                                                و روبان صورتی 

  در شانزده مرداد یکی از این تابستانها که زاده شده ام 

 

- آقای نجیب زاده لطفن دوئل من را بپذیرید  

                    برای اثبات شرافت یکی از ما 

                                                          که باید زنده بماند 

 تمام می شود 

                    در یک لحظه چشم بر هم زدن تمام می شود 

                    که چشم بسته ای بر خود و گشوده ای دریچه را تمام 

                                                                                    می شود تمام کرد 

                                             بهت این لحظه ی منتظر را  

                                             که گلوله مغز متلاشی شده ی چند لحظه بعد تو را می نگرد 

                                                           که پاشیده روی صورت تپانچه 

 

به صحنه ی قبل برویم 

دستم را از روی ماشه بردار آقای نجیب زاده 

                                    می خواهم زندگی کنم 

به خاطر تمام لحظه های بعد که نزیسته ام 

                                                  می خواهم زندگی کنم 

دون کیشوت نخواسته هیچ بوده باشم 

تا به جنگ آسیاب های بادی بروم 

                      شوالیه ی سیاهی در من نبوده است 

من 

   صدو هفتاد و هشت سانتیمتر گوشت 

                                               و هفتاد کیلو انسان بوده ام 

  که نچیده ام میوه ی ممنوعه را هیچ گاه با دستان خویش 

                  تا چشیده باشم طعم نامفهوم رانده شدن را  

                                                                   از بهشتی که ندیده ام 

 

روزی هزار بار باید بکشم بر دوش خودم را  

                                           به بالای تپه ای 

   که هزار بار غلتیده باشم دوباره به اینک 

          شانزده مرداد یکی از این تابستانها 

            که خشکیده پنجه هایم در قبضه ی تپانچه ای 

                                   و منتظرم که تو  

                                                      آقای نجیب زاده 

 

                                          ماشه را زودتر بچکانی

درباره زامبی!

گمانه زنی ها و شایعات در مورد سینیور زامبی شدت گرفته و این روز ها همه میخواهند بدانند زامبی واقعن کیست، شما چطور؟ عده ای فکر میکنند زامبی یک نوع موجود رعب انگیز (از اینها که در فیلمهای under world دیده ایم) میباشد و در تصورات برخی زامبی شبیه یکی از این مرده های از گور برخاسته در کلیپ رقص مردگان مایکل جکسون است، حتا دیده شده که چند نفری زامبی را به صورت این سگ کنار وبلاگ تصور کرده اند! اما واقعیت چیز دیگری ست، سینیور زامبی علیرغم تمام شایعات یک انسان است، شاید آدم نباشد یا حداقل نرمال نباشد ولی از لحاظ ژنتیکی بی شک یک انسان است با ۴۶ کروموزوم و ژن غالب y !

زیست شناسان و مستندسازان حیات وحش عقیده دارند برای شناخت یک موجود و پی بردن به عادات رفتاری اش شناخت زیستگاه و بررسی ویژگی های محل زندگی او (آن) ضروری می باشد و از این راه میتوان تا حدود زیادی موجودات زنده را شناخت. در همین راستا در این پست به بررسی زیستگاه یک زامبی (بلکم معروف ترین زامبی) یعنی سینیور آنها میپردازیم و در صورت لزوم بعدها به خود این زامبی هم خواهیم پرداخت، لطفن به ادامه مطلب توجه فرمایید

ادامه مطلب ...